mércores, 23 de maio de 2018

LIBRERÍAS NA PRAZA MAIOR


Por Pepe de Rocaforte
            Estou sentado ó sol na terraza dunha cafetería no Espolón da Praza Maior, o centro neurálxico, se non xeométrico, daquel Ourense da miña adolescencia. Unha praza pequena e costaneira como saberán vostedes, a única con semellante inclinación en toda a península, segundo me dixo alguén, ou lin non sei onde. Praza harmoniosa, íntima, coma de vila pequena. Ideal para o paseo de veciños desocupados á sombra dos soportais. E para turistas tamén, ¿como non? En particular para aqueles a quen lle agrade admirar un recanto tan fermoso como o formado entre o Museo Arqueolóxico e a escalinata que remata na fachada de Santa María Madre. ¿Onde poden ver algo con maior perfección?
A praza está deserta e silenciosa a estas horas de entre dúas e tres da tarde. O sol da primavera aínda non quenta moito, oculto de vez en cando por unha ou outra nube que navega de vagar cara ó Monte Alegre, e aínda dá gusto sentir o seu peso, mesturado co do silencio nunha especie de conspiración para me levar a evocacións doutra época mentres tomo o café litúrxico de despois de xantar.
E as evocacións tráenme a lembranza das librerías, cuxos escaparates no fondo dos soportais ofrecían ós paseantes as capas tentadoras dos seus libros. Trato de facer memoria de cantas librerías existían alí nos anos da miña mocidade. Recordo a de Resvié, Adolfo Pérez Resvié, no lado que fica á miña dereita, frente á casa do Concello. Máis ou menos por onda ela estaba a Librería Casas, da familia dos irmáns Álvaro e Augusto Casas. E tamén a Librería Álvarez, de José Álvarez Vázquez. Logo, polo mesmo lado onde eu estou sentado, xa case na esquina da rúa que sube para a Praza do Trigo (creo que se chama de Modesto Fernández), estaba outra que ademais de libros vendía imaxes e obxectos relixiosos. Chamábase, se non me falla a memoria, “Librería Cardero”.

Hoxe non queda ningunha delas. ¡Ningunha! Nin sequera aquela pequeniña, na rúa das Tendas, levantada nun oco entre dous saíntes nas paredes da catedral, debaixo da imaxe de San Martiño partindo a capa co mendigo. Unha librería tan pequena que nin nome tiña. Nela aprovisionábame dos libriños da “Enciclopedia Pulga”, a 1,50, 2,50 e 5 pesetas, segundo grosor, e, cando tiña máis dispoñibilidade económica, os “Libros Plaza”, a doce pesetas. Sen esquecer os tebeos (“chistes” chamabámoslle) do “Cachorro” ou “Texas Bill”.
En tales evocacións andaba cando polo lado do Concello que dá á rúa da Barreira sube un grupo de xente, non sei se empregados municipais ó remate da súa xornada laboral ou turistas procedentes dunha visita ás Burgas. O grupo rompe o silencio da praza coas súas conversas. Eu acabo de tomar o meu café e collo camiño do Xardín do Posío.

sábado, 19 de maio de 2018

Alarmas e alarmantes


  Debería estar prohibido alarmar con fins comerciais. Pareceralles pouco bombardearnos cada mañá coa caída do Euro, coa prima de risco, a suspensión das pensións, os recortes sanitarios, o mal estado do ensino, co insalubres que son todos os produtos do súper ou coa nova atrocidade de Trump animando a unha guerra mundial da que os miñaxoias europeos non se librarán, como para que nos veñan a redondear esa lista de atrocidades, barbaridades e intimidacións con alarmistas anuncios de alarmas.

     Hoxe, cando a maioría dos fogares pasan varias horas ó día pechados por mor das necesidades propias dos seus moradores, xa sexa para ir ó traballo, ás compras ou simplemente a dar un paseo de media tarde para baixar o nivel de colesterol, as radios interrompen a súa listaxe de apocalipses para emitir anuncios animándonos a poñer unha alarma na casa polo que poida pasar, e aínda a maiores adornan o anuncio cun seudoparateatral diálogo no que se explica como lle desvalixaron o piso a un veciño na media hora que tardou en mercar o periódico, ou de outro que á volta dunha relaxante fin de semana ata se atopou sen garabatas para ir pór a denuncia.


     Será por iso que eu mesmo, cada vez que saio da casa trato de agochar a maleta por se hai algún vixiante de despistados na esquina da rúa. A veciña do segundo dime que ela deixa unha persiana a medio subir para dar a sensación de que hai xente dentro, o do terceiro argallou poñer un flexo dirixido á fiestra do salón e conectado a un temporizador para que se vexa unha luz activa pola noite, e o do cuarto dereita contounos en secreto durante a reunión trimestral no portal, que el deixa a radio espertador programada para que se acenda durante as horas de maior actividade ladroíza;  e todo por non pagar os cen ou cento e pico de euros que custa unha alarma. Un negocio que se reparten máis de mil cincocentas empresas, que facturan preto dos catro mil millóns de euros ó ano.

     Quen fora aquel Kevin de oito anos que puxo a raia a uns trosmas cando ficou só na casa, e tantos cartos e desgustos lle aforrou a seus pais.

     Será por ter escoitado eses anuncios alarmistas mentres me afeitaba, que esta mañá, cando tiña que saír a mercar o pan, preferín tomar o tostado que gardo para un apuro por non deixar a casa soa. Logo rexeitei unha invitación ó cine pola mesma razón, e pola noite coloquei un aparato de radio na porta, un flexo apuntando á mira, todos os pasadores corridos e unha cadeira de reforzo facendo cuña contra a asa da pechadura. Tan obsesionado estaba que ata me vin en soños con armadura e alabarda vixiando para que non me roubaran o cobre do cableado eléctrico.

     Estou facendo cálculos e lembro cando aló polo final da década dos noventa empezaban a ser substituídos os policías e gardas civís das dependencias e oficinas gobernamentais por seguridade privada, algo que se dicía que ía aforrar un montón de cartos ás arcas do estado e a crear non sei cantos postos de traballo, pero a verdade é que o que se aforrou por un lado gastouse polo outro e abriuse o apetito adquisitivo das empresas de seguridade, decididas a facer negocio á conta do medo co que nos bombardean.

     Agora xa estou pensando en non ir de vacacións, como lle prometín ós cativos, e ata non sei se montar un solario no piso para non ter nin que baixar á praia cando chegue o verán. Vamos, que estou máis alarmado agora que teño diante dos ollos un catálogo de alarmas e outro de seguros contra roubos.