.-.-.

 O covarde

O KORRUNTXO DO OKUPA

            Disque o home (home e muller, por suposto) ten quen máis quen menos unha arela de inmortalidade. Esta arela, xunto coas desghrasias da vida (dantano e doghano) tería non pouca parte na serie de relixións que a nosa espesie ten inventado no decorrer dos milenios… relixións que, ao fin e ao cabo, todas elas non son senon superstisións disfrasadas con moita estrutura, por máis que, con abonda soberbia, lles chamen superstisións ás de invensión popular que non tomaron tal estado xerárquico. 

Paresería que o xeito máis natural de nos inmortalisar é o termos fillos, deixarmos desendensia (aghardo que me lean os meus vástaghos Martín Andrés –alias Martiño- e Teresa Inés –que nin alias ten, miña pobre!). Serto é que o que nun prinsipio foi un ghrato traballo (cal é a fabricasión da prole) se pode trocar, coas voltas da vida, en máis dun motivo de amarghura por non a dar alimentado e instruido como un quixer ou por resibir un desapegho filial cando dita prole se emansipa do foghar paterno-materno.

Cando menos, o da materno-paternidade é o mecanismo –inconsiente- máis antigho –mesmo de todo ser vivo- de se perpetuar un. Porque logho están as outras múltiples maneiras de ficarmos no mundo. Como, por exemplo, os feitos máis ou menos importantes debidos á nosa inisiativa. Así, os ghobernantes que fican na Historia –con maiúscula- universal ou –con minúscula- do seu país ou rexión, ben por ben, ben por mal, por aquilo tan vello de: Que falen inda que sexa para criticar…

Así os escritores e artistas (aqueles creando obras reprodusibles no prelo, estes vendo, ou non vendo, revalorisarse as suas creasións únicas e irreprodusibles (non cando esculturas) despois de morreren –ghrande inxustisa que sofren os chamados plásticos- para benefisiaren os seus bos ou malos herdeiros. Mesmo os artesáns que deixan móbeis, ou os ghrandes construtores que deitan pontes, encoros, edifisios… E os cantantes que permanesen nas suas ghrabasións… Ou os mestres e os médicos quando iluminan mentes e sandan mentes e corpos, outorghando esa impalpable herdansa…

Nuns casos a sobrevivensia do individuo é de séculos, mesmo de milénios: trátase dos privilexiados (?), positivos ou neghativos, cuxa sona sobrenada a Historia da Humanidade. Noutros, apenas sobevive o tipo durante o redusido tempo no que (ao disir de Borges) viven os que del ghardan memoria: o home realmente morre co último conxénere que o coñeseu, isto, en tratándose do home común, cuxa lembransa non adoita traspasar a seghunda xerasión, a dos seus netos.

De todo isto dedúsese, como diría meu tio, o tolo da vila, que non vos hai como a roupa branca para vestir ás persoas –non quero reprodusir o que el literalmente afirmaba, se referindo en exclusiva ao xénero feminino, non sexa que me acusedes de machista-; só direivos que el máis ben que de vestir falaba de desvestir, pois era tolo pero non parvo. E ighual aplicaba á roupa da cama: esas duas brancuras –cando limpas!- fasinábano, e comparábaas coa superfisie das pantallas do sine –sinéfilo compulsivo como el era-, ou coa neve do seu país natal (a min, por iso, a neve arrepíame, despois de ter pasado un inverno en Alaska… imaxinade!).

Piscis

Dicían que o mito que explica a constelacións dos peixes fala de cando unha deusa asiria que tiña a metede do corpo con forma humana e outra metade con forma de peixe, chamada Derceto, caeu nunha lagoa e un enorme peixe que habitaba no lugar a salvou de morrer afogada. Por iso son dous os peixes que coroan o ceo.

Pero a versión máis estendida e a que explica esta lenda falando de Venus e o seu fillo Cupido, ou se se prefire a versión grega de Afrodita e Eros, os cales, durante unha guerra que o feroz Tifón emprendeu contra todo o Olimpo,  despois de que Zeus derrotase ós Titáns, acosou á deusa do amor, e esta fuxindo, como sabía que Tifón ten todo o seu poder sobre as augas pero non baixo elas, atouse cunha corda ó fillo e xuntos, fuxiron del e puxéronse a salvo, e por iso no ceo se ven dous peixes atados por unha corda.

Os Faxardo de Ortigueira

            Contan as lendas que os Faxardo son orixinarios de Santa Marta de Ortigueira, no norte do antigo reino de Galiza, e máis concretamente descendentes dun tal Pero Gallego, esforzado cabaleiro que foi facer a guerra por terras murcianas, e sentindo sede acercouse a beber dunha fonte, onde se atopou con cinco mouros cos que pelexou bravamente ata vencelos, o que lle dou fama de valente e esforzado. E por esta fama, estando en guerra contra os mouros de Granada, había un que metido entre os exércitos cristiáns esfolaba e mataba a destra e sinistra, polo que lle foi pedido a este Pero de Ortigueira que puxese fin a tal desastre, e aló foi el, directo ó matarife para derrubalo do cabalo coa súa lanza e librar ós seus de tan fero inimigo, o que lle valeu que puidese usar no seu escudo unhas matas de ortiga que lembran a súa orixe, ademais de recibir en premio a vila de Lebrija e outras moitas posesións.