Por Pepe
de Rocaforte
Coñecín
a María do Carme Kruckenberg creo que a mediados dos anos oitenta e desde a súa
época na directiva da Asociación de Escritores en Língua Galega mantiven con
ela unha boa relación. Hai cousa dun par de anos deixei de vela e agora, hai
oito días, vin na prensa a información do seu pasamento.
Dun xeito curioso esta noticia tróuxome á memoria a imaxe
doutra escritora, a canadense Alice Munro. Ambas dunha idade similar,
Kruckenberg morre con oitenta e oito anos, Munro vive con oitenta e tres. Ambas
casaron novas e ambas se divorciaron axiña, (Munro volveu casar, Kruckenberg
non) e tanto unha como a outra son mulleres cunha clara convicción feminista.
A partir de aí xa hai máis diferencias: María do Carme
nace en Vigo, nunha familia pertencente á burguesía acomodada. Alice nace e
críase no campo, nunha granxa en Ontario, no Canadá, e a súa familia vive con
dificultades económicas. Kruckenberg é poeta e Munro cultiva a narrativa.
Cando descubrín os contos da autora canadense sentinme inmediatamente
conquistado por eles, ata o punto de facerme recuperar aquel pracer da lectura
dos anos da adolescencia, últimamente debo confesar que un tanto amortecido.
Son os seus uns relatos estremecedores na súa sinxeleza, historias que lle
suceden a ese veciño ou veciña tan comúns, con quen te cruzas todos os días
pola rúa, sucesos que che pasan, ou che poden pasar, a ti mesmo e por eso os
ves tan próximos e tan verdadeiros.
Lendo os seus libros recobro tamén aquel desexo dos anos
de rapaz, cando quería que o texto se fixese interminable para seguir lendo e
lendo sen parar. Máis que ler, a impresión que sinto cun libro de Alice Munro
nas mans é a de acabar de recibir a visita dunha vella amiga dos tempos mozos que
me empeza a falar de xente coñecida de ambos e a quen agora lle perdín a pista.
Alice fálame deles, faime lembrar cousas daquela época e
eu fico prendido das súas palabras. Chega un momento en que me di: “Pero que
tarde é. Debo marchar xa”. E eu suplícolle que se quede a pasar a noite na miña
casa e me siga contando cousas. Prométolle que, se queda, mañá levareina eu no
meu coche a onde precise ir e entre tanto poderei seguir escoitándoa de camiño,
tan esquecido do paso do tempo coma aquel bendito San Ero oíndo o cantar da
paxariña na horta do mosteiro.
Se non coñecedes a obra de Alice Munro aconséllovos que
busquedes o relato “As lúas de Xúpiter”. Extraordinario! E despois podédeslle
meter o dente por exemplo á súa única novela, “A vida das mulleres”. Logo xa me
contaredes.
P.S. Espero non ser tildado de machista por reproducir as
fotos das dúas escritoras cando eran máis novas. A fermosura ten moitos modos
de expresión e non quero renunciar a este.
