As bruxas modernas xa non teñen unha verruga na punta do nariz nin viaxan enriba dunha vasoira. Saen na televisión, anúncianse na prensa diaria e ofrecen consellos e remedios sen medo a ser acusadas de intrusión médica nin de ter pacto con ningún ser diabólico.
Houbo un tempo no que, menciñeiros, meigas, médicos e santuarios competían por ver quen curaba máis xente, ou máis ben por ver quen se fiaba máis dos remedios de cada quen, pero a brutal competencia e a propaganda exercida dende o púlpito desprestixiaba a uns por facer uso de remedios tales como o emprego se samesugas para chupar o sangue envelenado do enfermo e a outros por aliados do diaño se sabían que herba era boa para cada doenza, polo que os doentes estaban obrigados a pasar polos recintos eclesiásticos con velas á luz do día, e visitar menciñeiras de maneira clandestina. Aínda así, para que o crego non as excomungase ou as mandase á fogueira, acompañaban os seus remedios con oracións, e aínda advertían, que se non rezabas as herbas perdían o seu efecto terapéutico.
E é que algo teñen as bruxas e as meigas que, cando os médicos non dan coa causa do problema, aló imos nós a que nos boten as cartas para logo dicirlle ó cirurxián por onde debe cortar segundo indicou o Tarot. Pero chegou o século XX abandeirado pola ciencia e a razón, e o XXI coa intelixencia artificial anunciando que pode remediar o que a nosa mente humana non pode, e non sei se por ignorancia ou por morriña do pasado que alguén quere volver a eses tempos escuros baixo a premisa de recuperar os vello saberes gardados en carcomidos palimpsestos, e por iso os santuarios seguen tendo seareiros e as meigas popularidade, só hai que ver a cantidade de xamáns, videntes e adiviños que se anuncian asegurando curar os males máis difíciles da maneira máis insólita. Uns vanse bañar coas nove ondas da Lanzada e outros preferirían ir de aquelarre coma quen vai de botellón.
Foi a partir da Segunda Guerra Mundial cando un estudoso das tradicións inglesas, chamado Gerald Gardner, despois de coñecer a unhas mulleres que practicaban certos ritos enraizados en antigos cultos á natureza, escribiu un libro refacendo tales rituais ata o extremo de que algúns entendidos o acusaban de inventar máis ca investigar. Aínda así, creou unha nova relixión chamada Wicca, vinculada coa bruxería, cuxas divindades principais representan as forzas creadoras do universo e a quen se lle rende culto nos días de lúa chea. Unha relixión que non tardou en estenderse por Inglaterra e cada día ten máis adeptos, incluso fóra das illas británicas. Son bruxas e bruxos modernos, que xa non cumpren ese papel de ponte entre a medicina e a superstición relixiosa, pero amosan total sintonía con todo o que ten que ver coa natureza. E as sacerdotisas ou iniciadas nos seus rituais, igual que as de outrora, tamén usan capa e vara, que se ben non é máxica, ten tanto poder como o cetro do rei ou o báculo dun bispo. Unha relixión que cada día está gañando máis seareiros entre a xente nova.
Como non hai milagres nin a medicina pode con todo, sempre queda a esperanza, ante un caso difícil, de acudir a algún santuario de bruxas ou de cregos.
Francisco Ant. Vidal
Ningún comentario:
Publicar un comentario