luns, 1 de marzo de 2021

ANDANDO O CAMIÑO (5)

DE PUENTE LA REINA A ESTELLA

Por Pepe de Rocaforte

 


22 de maio. - En Puente La Reina, a vella “Calle Mayor”, “Nagusia Kalea”, ten a consabida tenda de comestibles para estafar ó peregrino (amigo, busca sempre repostar vituallas en rúas que non cadren no Camiño Francés ou nas súas proximidades. Xa ben me advertira en Roncesvalles unha moza que me cobrou catrocentas cincuenta pesetas por dúas botellas de litro e medio de auga mineral, cando lle comentei que a altura dos prezos era maior que a dos Pirineus: “Esto non é un supermercado, amigo” –o de amigo póñoo eu, ela nin eso–).

Aquí xúntase o camiño que nós traemos co de Somport, do que nos fala marabillas unha moza chilena, de aspecto sofisticado, que nos cadra de veciña na liteira do lado. Está tan entusiasmada que xa nos fai pensar en, para outro ano, iniciar nós tamén o camiño desde ese punto, se nos atopamos con ganas para repetir a aventura.

Na igrexa de Santiago, monumental, hai unha imaxe de Santiago Peregrino, “Santiago o Negro”, dinlle, de serpentinas barbas e unha boca de carpa a piques de morder o anzol, cun fermoso gorro medieval e o seu caxato regulamentario. Non sei ben a súa historia nin a do Cristo renano que hai noutra igrexa ó lado do seminario dos PP. Reparadores (Como tampouco sei o que os tales padres “repararán”).

Da vila, coas rúas trazadas en forma de parrilla para o churrasco, sairemos ó día seguinte para iniciar o camiño de Estella pola ponte fortificada que chaman Dos Peregrinos, que despide un evocador perfume de excrementos de ovella ó noso paso.

 Estella xa é outra cousa. Digo Estella e debería dicir Lizarra, ¿ou acaso non me sinto molesto co “La Coruña” do inefable señor alcalde herculino? Na vila hai igrexas a darlle co pé, todas merecentes de visita. Está tamén o palacio dos reis de Navarra, cun seica famoso capitel no cal se representa a loita de Roldán co xigante Ferragut. O palacio, restaurado, é sede dunha exposición permanente dos cadros de Gustavo de Maeztu, á que nos propoñemos xirarlle unha visita, en compañía de dous valencianos con quen vimos coincidindo todos estes días.

Polas rúas da vila revoan plácidas no aire unha grande cantidade de sementes de chopos e álamos, envoltas na súa característica penuxe arredondada, ás que non lle sei o nome, pero moi doadas de identificar. Esta especie de bolas como de algodón, que en castelán chaman “vilanos”, ó se iren pousando no chao ofrecen unha impresión parecida a dunha nevada abondosa, neste caso cálida, primaveral. Ó velas aboiar como en cámara lenta, seguindo as suaves reviravoltas da brisa, síntome encher de tenrura coa lembranza dos rapaces correndo e brincando para pillalas no aire na inesquecible Amarcord felliniana.

Recende a primavera por todas as partes, o que nos convida a alixeirar un pouco o peso das mochilas prescindindo dos impermeables, cos que facemos uns paquetes e imos con eles á oficina de Correos, onde os despachamos para A Coruña.

Como para se rir de nós e dese noso acordo de reducir peso, a media tarde cai un chaparrón de agárrate, con moita obra de lóstregos e tronos. Menos mal que así aproveitamos para visitar, como xa nos propuxeramos antes, o palacio dos Reis de Navarra, recio edificio do século XII, ampliado e modificado no transcurso dos séculos, no cal se instalou aínda non hai moitos anos o museo do pintor Gustavo de Maeztu, que nos entretén o tempo suficiente para esperar a que remita a tormenta, que non tardará moito en calmar para deixar paso ó canto dun galo que debe querernos advertir que xa nos podemos ir sentar ó fresco nunha praza ó lado do río.

Respiro a todo pulmón, e envolto na calma de despois da tronada, paréceme chegar un certo cheiro a “Carlistada”, pensamento probablemente traído á miña imaxinación debido á proximidade de Montejurra.

En fin, volvamos ó albergue e descansemos, mañán será outro día.

(6ª etapa)

 

sábado, 27 de febreiro de 2021

As novas guerras

      

Todas as guerras tiveron e teñen un motivo económico, e, en opinión do amigo Xulio, estas compras e vendas de empresas con que nos asaltan as noticias de cada día, non son máis ca unha guerra encuberta para que uns se enriquezan e outros fiquen na dependencia máis absoluta, xa sexa botándolle a culpa ó prezo da luz, ó dos solares ou ó salario dos obreiros, esas forzas coercitivas que nos levan a bandazos entre a economía e o benestar, e entre o xusto e o necesario.

     Para acadar os seus obxectivos, as técnicas comerciais teñen moito de estratexia militar xogando ó despiste para que o “inimigo” caia nas redes. Gañar adeptos non se distingue moito da captación de socios ou seguidores nas redes sociais. Empezas por soltar unha suposta razón de peso invitando a pulsar o like para que medren os followers e ti e o que vendes xa está ocupando as máis visibles paneis de anuncios.

     Lembraredes aquela noticia que puxo ó mundo en garda hai xa varios meses, como se dunha das travesuras dos malos contra James Bond se tratase, cando empezaron a aparecer nas caixas de correos americanas sobres con sementes non solicitadas enviadas desde China (nin máis nin menos). O medo a aquel galano non pedido era natural aínda despois de analizalas e ver que non eran perigosas, por non saber por que se mandaban nin para que. Finalmente chegouse á conclusión de que os inocentes envíos só eran o cebo dalgunhas empresas para facerse notar nas listas de venda por correo, e así atraer compradores dos produtos que eles fabricaban facéndonos ver que teñen moitos seguidores. Era unha estratexia comercial en guerra aberta con occidente na que os estrategos chinos aplicaron o de “A onde vas Vicente, a onde vai a xente” como unha das máis certeiras armas do mercado para gañar presencia e fama.

     Nesta guerra aberta China acaba de bloquear a canle internacional da BBC, por non dar noticias axustadas ó criterio da autoridade, por poñer en dúbida a ética dos seus mandatarios, por criticar os dereitos laborais e por denunciar a súa política interna perseguindo a algunhas minorías étnicas que non se adaptan ás imposicións gobernamentais. Unha contra medida tomada despois de que os ingleses lle retirasen a licencia de emisión da canle china de televisión en inglés CCTV por acusacións similares.

     Que as novas guerras non matan, pero destrúen sábeno os chinos e sábeno os occidentais cando usan os seus medios para pór en dúbida a ética comercial dos seus competidores sen disparar foguetes transoceánicos, senón con balas fabricadas e disparadas nos mercados bolsistas, no telexornal ou no intermedio das películas, con anuncios aduladores ou difamatorios segundo o interese de cada quen.

     Nestas modernas guerras en que se vai gañando terreo influíndo na opinión pública con sentencias sen desmentidos e ofertas difíciles de rexeitar, aquí, entre nós, para contrarrestar que se pechen fábricas no Cervo, as Somozas ou A Coruña, entran os chinos, coa mala fama que teñen os pobres, poxando con xenerosidade e habilitando polígonos industriais desocupados, para que algunha conserveira siga embalando, aínda que sexa mexillón de Shangai, coa lenda Made in Galicia, sen falar para nada dos horarios, honorarios e condicións laborais, sempre con medo a que se aplique iso de traballar coma chinos en fábricas para as que o atún de Burela ou o mexillón de Arousa pode ser demasiado caro.

(Este artigo foi publicado na sección Lingua Proletaria, na edición de Barbanza de La Voz de Galicia).