xoves, 6 de decembro de 2018

XAIME ENRÍQUEZ



Por Pepe de Rocaforte
Recordo a primeira vez que vin a Xaime, un día de fin de curso no instituto hoxe chamado “Otero Pedrayo”, daquela o único centro de ensino medio de Ourense. Montado nunha bicicleta, pedaleaba polo claustro da planta alta, seguido por un grupo de rapaces que o animaban co berro de “¡ciclista, ciclista!” Unha transgresión dobre: dunha parte a de andar en bicicleta polo interior do instituto, e doutra o facelo na planta alta, onde estaban as aulas das rapazas, ás que non se permitía o acceso de alumnos do sexo masculino.
Máis adiante coincidiría con Xaime no equipo de corredores de campo a través que disputamos o campionato provincial da especialidade, para o cal foramos elixidos nas clases de educación física segundo o científico criterio de que quen non é bo xogando ó fútbol, nin ó baloncesto, nin ó balonmán, servirá para correr, especialidade para a cal non é precisa maior destreza.
A partir de aí medrou a nosa amizade, da cal só me vou referir aquí ó día, hai algo máis de dez anos, en que Xaime me chamou por teléfono para me informar da proximidade do seu pasamento a causa dun cancro de pulmón. “Chegoume o San Martiño”, díxome, tratando de lle quitar importancia. Pero antes de que tal sucedese gustaríalle ter preto, anque só fose por unha vez, ós amigos de toda a vida.
Deles había un a quen lle perderamos a pista moitos anos atrás. Xaime non quería morrer sen volvelo ver e puxémonos a buscar o seu rastro. Logo de moitas voltas e algunhas viaxes, conseguín saber del por medio do internet, gracias ó cal descubrín que o home vivía no Canadá, nunha pequena cidade do norte da Columbia Británica, desde onde veu a Galicia para estar co amigo naqueles días tristes, axudando coa súa presencia a facerllos pasar o menos dolorosamente posible.

Agora, cando se cumpren dez anos daquelas datas, os amigos de Xaime vólvense reunir para lembralo, como pode verse no tarxectón adxunto. Na outra fotografía que acompaña este texto estamos os membros do equipo de campo a través que de rapaces fomos disputar o campionato de España. De esquerda a dereita os tres primeiros somos este que escribe, o amigo que volveu do Canadá e, o terceiro, Xaime Enríquez, sinalado por un asterisco ós seus pés.

sábado, 1 de decembro de 2018

Espíritos malignos vía Wasap


  
                Por culpa duns Wasaps, e dos “espíritos malignos” que operan a través desta rede social (en palabras da autoridade), a mediados de novembro, impúxoselle o toque de queda a todos os mozos menores de dezasete anos no pobo cafeteiro de Pajarito, nas montañas colombianas. A alarma apareceu tras observar como varios rapaces comezaron a portarse de forma rara, con ataques de histeria, convulsións, autolesións, dicindo parvadas e anunciando futuros suicidios, supostamente posuídos por uns malvados demoños que vía informática lles obrigaban a cometer tales actos contra si mesmos. 
Debe ser a primeira vez que un wasap provoca un toque de queda, esa medida excepcional que se dita como precaución pero que no fondo encerra todos os sentimentos de medo imaxinables, tanto por parte de quen o impón como de quen o sufre. Así pois, coidado cos wasaps, parecen cousa simple e amable pero cárgaos e manéxaos o demo. Veñen sendo como unha bomba que ninguén sabe onde nin cando vai explotar, que tanto pode causar a desaparición en corpo e alma dun ministro como a caída, derrube e asolamento das máis altas estruturas do Estado. Eu mesmo acabo de darme de baixo dun grupo que me ameazaba con todo tipo de desgracias familiares e persoais se non asinaba certo manifesto ou se non expandía entre os meus contactos a súa apocalíptica mensaxe en menos de media hora.
Certamente, contra o bombardeo provocado pola rede, cando esta se converte en pretensiosa arma de argalladura masiva, só funciona un bo escudo mental que che axude a discernir entre o conveniente e o inconveniente. Agora tamén sei que por orde ministerial, nas próximas eleccións dispararan, a destra e sinistra, vía redes sociais os seus mísiles teledirixidos todos os candidatos, directamente á parte máis sensible de cada un de nós, sen respectar a meditada reflexión que polo xeral dura máis dunha simple véspera electoral.
O malo dos Wasaps é facerlle caso sen medir as retorcidas intencións de quen os manda sen ponderación, sen aprender antes a usar o botón de erased que vén incluído de fábrica en todos os aparellos. Mais este é o modernismo do que ninguén quere prescindir, o que todos levamos no peto como pistola ó cinto para mofarnos e ridiculizar sen medir as consecuencias. Imaxinade que no Senado se prohibise o seu uso acusándoo de albergar o nubeiro da discordia e se obrigase por lei a exorcizar a rede social de cada un para evitarlle ós perversos trasnos, verdadeiros delincuentes ó amparo da nocturnidade electromagnética, a facilidade para teclear, propoñer ou vangloriarse dos máis profundos e incontrolados actos vandálicos a golpe de matapiollos, incluso para propagar con prepotencia as sabidas verdades que todos coñecemos pero non nos gusta oír, de se un xuíz está comprado ou unha votación amañada. O malo das redes é que invitan á espontaneidade e esquivan a reflexión. Dicíanos un profesor de ética que se antes de dicir algo o pensásemos durante un par de segundos, moitas veces ficaríamos calados.
Tanto sería de agradecer un antivirus contra eses malignos seres expertos en tentar á humanidade para que cometa todas as rarezas e conductas negativas imaxinables, ou para que amosen o orgullo, a presunción e ata o falso testemuño. En fin, que as redes non son as culpables do mal uso que delas se faga e nada se vai gañar con impoñer o silencio dun toque de queda. O becho segue aí, sempre ó asexo e co dedo disposto.