¿Lembrades aquela canción de “Los Sirex”, Si yo tuviera una escoba? Entre nós aquela canción quedábase curta, porque a vasoira galega tanto serve para sacar o lixo como para espantar o mal, que é outra forma de enfeitar o noso entorno.
Xa teño contado dun costume de tempos antigos, de non pasar a vasoira tras a cea de Nadal para non levar co lixo as almiñas dos antepasados que nese día se acollen á calor do fogar e que, por ser almas non podemos ver nin oír. Na Lanzada, pola contra, teñen o ritual de varrer o entorno do altar maior para expulsar o mal, pero non se pode facer de calquera maneira, senón rodeando a ara en sentido contrario ás agullas do reloxo, porque ata nisto, os fados do mal teñen os seus caprichos.
E é que, polo que nos din, a vasoira, imprescindíbel en calquera casa, semella que puidese ter dobre función, e así como limpa o chan pode limpar os problemas e inconvenientes, pois entre os múltiples usos que ten tamén está o de espantar a tronada cando se coloca facendo cruz coa pa do forno ou, na actualidade, co recolledor, na fiestra que dá a onde o ceo lostrega, para que o trebón se afaste. E non imos falar do beneficiosas que son para as bruxas como medio de transporte aéreo.
Mais non todas as horas do día serven para varrer, pois facelo pola noite atrae a mala sorte e sempre, várrase cando se varra, con vasoira de xestas ou de fíos plásticos, o varredor ha de procurar non facelo por encima dos pés dunha moza porque, segundo acreditan os entendidos en maldades e maleficios, esa rapaza quedaría, en palabras de antiga sabedoría popular, para vestir santos.
Hai moitos anos que o amigo Xulio me recomendou poñer a vasoira para arriba detrás da porta de entrada, cando unha visita non é de agrado, e así, por arte de non sei que, a devandita séntese incómoda e marcha axiña por moito café con bolachas que lle sirvas. O certo é que nunca probei a eficacia de tal remedio, porque tampouco tiven a necesidade de poñelo en práctica.
E agora que chega o Entroido, e quen máis quen menos anda buscando no seu particular baúl de antigallas algunha roupa que o converta en algo que nunca foi, lembraba cos amigos ese costume que había polo Barbanza de non varrer o Martes de Entroido. Dicían que traía mala sorte, que nacían pitos con tres patas e cuxos coxos, que ás mulleres non se lles lograba o que levasen no ventre e o resto do ano ía ser de mala sorte.
O caso é que este costume de gardar a vasoira en tal día tamén se fai o luns seguinte ó de Pascua, cando se celebra o santo Alberte da Conlleira (Ribeira), e iso que entre estas dúas datas non hai nada de semellanza. A primeira é unha celebración pagá na procura do desenfreo e a esmorga mentres que a do santo é de devoción.
Os compañeiros de parladoiro están convencidos de que a vasoira é a ferramenta máis importante de calquera casa, e aínda así a ninguén se lle ocorre incluíla na lista de vodas.
Francisco Ant. Vidal
Ningún comentario:
Publicar un comentario