Este Nadal souben a historia de dous norte-americanos
que eran amigos desde hai máis de sesenta anos, compañeiros de escola e da
mesma equipa de fútbol que compartían o descoñecemento da súa paternidade, un
era adoptado e o outro non tiña pai coñecido polo que ambos decidiron
inscribirse nun banco de datos de ADN con intención de atopar ós seus
verdadeiros proxenitores, e entón o programa púxoos en contacto e descubriron
que ambos os dous eran irmáns.
Casos coma este ou máis complicados hai para
todos os gustos, e a culpa non é de ninguén máis ca da forza das paixóns, do
difícil que é controlalas, da vergoña e culpabilidade que provocan e do máis
difícil que é recoñecer as súas consecuencias, que chegan a manifestarse máis
aló dos seus actores nas seguintes xeracións.
Contábame un amigo o caso acontecido cun compañeiro
seu de estudios, que cadrou sentar nas aulas cunha rapaza con quen axiña chegou
a intimar e facer boas migas, tanto así que non só comezaron a intercambiar apuntes
e libros, senón que tamén algún que outro aloumiño, e tanto era o gusto dun
polo outro que xa era normal que entrasen xuntos nas aulas, que saísen xuntos e
ata que xantasen xuntos, ata que este amigo meu se decatou e o advertiu, que
non podía seguir con esa moza, porque ambos eran irmáns. Nas respectivas vilas
sabíano todos, agás eles dous, porque as consecuencias dunha paixón son o
secreto peor gardado do mundo.
Do complicado que é o apaixonamento cos seus
flocos económicos ou de comenencia, temos unha boa ringleira de casos en cada
vila e en cada novela, película ou peza teatral. Entre fillos ventureiros,
silveirentos e lexítimos, de amor e de necesidade, podemos abrir o libro de
nunca acabar, con casos tan entrambilicados como que desaparezan os cadáveres
do camposanto para que non se poida descubrir o ADN. E das reviravoltas que
isto dá temos a historia que se conta na peza teatral de Tracy Letts “August:
Ousag country”, ou en “Os Maias” de Eça de Queiroz. Conflitos que son
consecuencia de actos nunca confesados nin recoñecidos, que abocan a unha paixón amorosa entre irmáns e nos
lembran a cantidade de casos de endogamia que se poden dar por descoñecemento
ou descontrolado apaixonamento, levando adiante un amor que nalgún momento
alguén prohibe de forma drástica por un motivo tan involuntario entre eles como
a súa relación de consanguinidade. ¿Cantos casos non haberá que sen sabelo
xuntan os xens paternos (os máis doados de agochar) ata provocar iso con que
nos ameazaba a Igrexa de que o incesto xera monstros, ou como nos advertía a
filosofía do refraneiro: “Nas orellas ou nos pés has semellar de quen es”?.
Sexa como sexa, a endogamia, con bula ou sen
ela sempre estivo aí, xa fose para perpetuar a unha familia no trono ou para xuntar
terras e territorios, no antigo Exipto e na realeza europea.
A endogamia, é un tabú cuxo caso máis sonado
é o dos veciños de Cambre, Daniel e Rosa, que cando se namoraron non sabían que
eran irmáns, porque un criouse nun orfanato e outro coa nai despois de que seus
pais se separasen, pero cando o souberon xa era tarde, xa o amor prendera con
toda a forza e non tiveron valor para separarse.
Como se dun pecado capital se tratase, contra
a calor da paixón necesítase a frialdade da displicencia. Pero é tan difícil...
(Este artigo foi publicado la sección de Lingua Proletaria en La voz de Galicia, edición de Barbanza)
