Por Pepe de Rocaforte
Lévolle
dedicadas aquí un par de divagacións á figura do novelista alemán Ernst
Glaeser. Para deixalo a un lado, polo menos de momento, ofrezo hoxe unha breve
historia que forma parte da súa novela “Der letzte Zivilist”, “O derradeiro
defensor”, para dar unha pequena idea da súa escrita. Escuso dicir que a
tradución fíxena da versión española do libro.
«
[...] Ursel, [...] cando regresou do internado levou consigo a fotografía dun
home nun marco de ouro, e ó pouco tempo presentouse un oficial na finca Weissenfels,
un tenente de húsares, para pedir a man da rapaza. O pai deu toda clase de
facilidades, porque quería desprenderse da filla [...] [Morto o pai,] aínda a
carne non se desprendera dos ósos do vello e xa o oficial se retirara do
servizo activo. Apareceu na finca e confesoulle a Ursel as súas débedas de
xogo. Tanto rogou que Ursel accedeu a firmar un cheque por valor de cincuenta
mil marcos.
»[...]O
oficial sacou o diñeiro do Banco e marchou a Baden-Baden para pagar as súas
débedas de xogo. Ursel contaba as horas faltantes para a súa volta. Pero o
oficial nunca máis volveu a Weissenfels. Os xasmíns murcharon. O vento de
novembro sopraba por riba dos campos. Ursel non abandonaba o cuarto desde había
meses. Logo chegou unha carta cuns selos moi raros. Un criado subeuna ó cuarto
da moza. Durante un longo tempo estivo Ursel contemplando aquela carta. Un
capitán inglés contáballe que tiña o encargo de comunicar á señorita Ursel
Fabricius a morte do tenente Dovivat, caído baixo as bandeiras da Súa Maxestade
na loita contra os boers, e transmitíalle o derradeiro desexo do morto, que
solicitaba o seu perdón no nome de Cristo.
»Dúas
noites despois de recibir a carta, Ursel Fabricius mandou prender a cheminea no
salón grande. Cando os leños renxían e todas as luces da sala resplandecían,
baixou as escalinatas ataviada cun vestido de satén branco. Nos brazos levaba
unha manchea de libros. Mandou saír da sala a todo o mundo e ficou soa diante
do lume da cheminea. A carón seu estaban aqueles tomos, libros de poesía
encadernados en pel con incrustacións de ouro e violetas murchas prensadas
entre as follas. Novelas con valiosas viñetas e ex libris raros. Ursel
Fabricius foi guindando, un detrás doutro, todos os libros ó lume. En silencio
vía consumirse a poesía da súa adolescencia. Un mes máis tarde arrendou a finca
ó primeiro licitante e marchou a París.
[...]
»Ursel
[foi esquecida]. Ninguén, con excepción do Banco, volveu pensar nela. Alí
figuraba unha conta corrente a nome de Ursel Fabricius. Cada tres meses recibía
o Banco unha orde de pago que abonaba con puntualidade. Aquelas ordes viñan de
diferentes capitais e países. Logo transcorreu un longo período de tempo en que
nada se volveu saber de Ursel Fabricius. Só a renda era pagada con
puntualidade. A conta corrente de Ursel aumentaba, e producía desacougo ver
como medraban os números sen que a persoa aparecese.
[...]
»-Nunca
esquecerei [dixo Schrader] aquel día de novembro do ano 1923. Estaba
precisamente no Banco para liquidar algo, cando vin aparecer unha señora de
certa idade ... Levaba un abrigo gris claro e cabelo cortado ó paxe ... Con ela
viña un mozo con aspecto de gigolo. Estes casos eran frecuentes nos tempos da
inflación. Atopábame precisamente ó lado da xanela cando ela pronunciou o seu
nome ... Vendo á miña beira a Ursel Fabricius estremecinme ó comprobar o que
facía o tempo de nós, en que nos convertía. Regresou o empregado e díxolle á
señorita Fabricius que o director esperábaa. Andando de vagar cruzou por diante
das xanelas cara ó despacho do director. O gigolo foi detrás súa. Eu collín os
meus papeis e senteime nun banco. Esperaba a Ursel Fabricius. Moito tempo
antes, unha noite de carnaval, bailaramos xuntos un minueto, ela disfrazada de
figuriña de porcelana e eu de príncipe. Non pasaran dez minutos cando oímos un
berro penetrante. Precipiteime ó despacho do director seguido dos empregados. O
gigolo suxeitaba polos brazos a Ursel, quen cravaba as unllas no pescozo do
director [...] “¡Ladrón, ladrón!”, increpábao. Sobre a mesa aparecían revoltos
papeis e extractos de conta [...] O caixeiro chamou á policía [pero o director]
renunciou espontaneamente a levar o asunto á xustiza. Durante tres horas
estiven falando con Ursel. Non me quixo responder nin explicarme onde pasara
aqueles anos fóra da nosa cidade. Desde entón non volveu pronunciar unha
palabra. Dirixiuse a pé á finca. Un rapaz seguíaa cun carro onde ían as
maletas. Ningún cidadán de Siebenwasser conseguiu volver ver a Ursel. Desde hai
cinco anos vive en Weissenfels. A finca estase arruinando. Non sementan, non
colleitan ... O capelán conseguiu unha vez chegar ata ela. Insinuoulle que o
campo estragábase e as cortes estaban cheas de podremia. Ursel Fabricius
respondeu: “Así me gusta; quero que todo esto podreza”.»
