Album privado

                          Por Pura Tejelo
As flores da correoula
Fráxiles candís
A pérfida berenxena

Somos Hansel e Gretel
 Neira Vilas
 A fermosa Helena
 Flotan no aire flores de lilas
 Os lugares baleiros e a xeometría
O seu azul métese nas entranas.
No nome da mañá

 Porque somos auga
Vello café
Helena e o sol
Eramos deuses entre a herba seca de agosto (premio Manuel María de poesía)

 Corredor verde

Ollos de boneca (Por Pura Tejelo)
Home e can paseando pola rúa en outono (por Pura Tejelo)
Que duro é escribir sobre os mármores de Garcilado (por Pura Tejelo)
Hilda (por Pura Tejelo)
Mia Senhor (por Pura Tejelo)
Paseo pola estancia (por Pura Tejelo)
Un home comentando sobre unha bailailarina(por Pura Tejelo)
A noite cos seus peitos negros (por Pura Tejelo)
O lugar de Sequeiros (por Pura Tejelo)
A durmiñona (por Pura Tejelo)
O discípulo do mar. (Por Pura Tejelo)

San Paulo o eremita.

Estes primeiros días do ano reúnen no santoral a moitos eremitas, con toda seguridade co propósito de amosar como a soidade e o illamento a que nos invita o desapracible e frío tempo desta primeira época do ano, ten outras recompensas se se aproveitan con ben, tal vez a reflexión e a esperanza de que outro tempo mellor ha de vir neste ou nos vindeiros meses, nesta ou na outra vida. E un dos santos eremitas, de vida máis retirada e solitaria imaxinable, de máis longa reflexión sobre as cousas daquí e daló, e este Paulo que viviu entre finais do século III e principios do IV, agochado nun deserto, primeiro por fuxir da persecución que Dacio levou a cabo contra os cristiáns, e logo porque lle colleu gusto a aquel tipo de vida retirada, a pesar de pertencer a unha rica familia de Tebas, alimentándose tan só do pan que un corvo lle levaba.

Na súa soidade, acabou por amansar a dous leóns que coas gadoupas cavaron a tumba onde quixo ser soterrado, vestido cunha túnica feita con follas de palmeira entrelazada que el mesmo confeccionara e era todo o seu enxoval, favor que lle pediu a outro eremita famoso: santo Antón abade.

Os fabricantes de esteiras téñeno por patrón.

.-.-.-.

A sociedade estabulada.

 

O kurruntxo do okupa

Índice xeral
As roupas da natureza
 Encapuchados e ocultados
Hipocrisía sosial
 Comecocos e cobizas opresoras
Adormecedoras afeccións
Santos e animaliños
 Atochas e Callaus
Eufemismos, ghopesas e eñes
Separatismo e amputasión
Modas e estilos
 Ofisios e profisións
 falando de medidas e desmedidas
 Pepes e gavotas
Fotos para ben e para o que cadra
Da pel de touro ós fotógrafos compulsivos
trofeos feos
ventos e brisas
Publicidade e publicista
Marcas e aparellos 
Tráfico e outras querencias
De marcas, mercados e marcados
Palabras imposibles
Subfixos, prefixos, diminutivos e...
 Aparellos de uso e desuso
Curiosas fronteiras
Amores e amoríos
De cruceiros e cruzadas
Topónimos de uso común
O primitivo pracer da cociña
Conductas
De vivos e mortos, de creacións e procreacións
 Sorrisos
Sobre records, premios e gañadores
Os nomes e os parecidos
Naturezas mortas
 Vanidades
Hiperbólicos e superlativos
 Cartas e emilios
De festas relisioso-sivís
 O conventillo
Fillos únicos, solteiros e solitarios
Señoras e señores, machos e femias, donas e cabaleiros
 poltronas e poltronatos
Corasón
 Que peniña de seres humanos que somos
De inodoros e outras cousas
De sestas, salóns e salonciños
O "EX"
Nomes famosos 
 De países e paisiños
Sobre a troita de pé e algún poema de Rosalía 
Sobre o cantar da Rianxeira

MAN DE CAMELLE OUTRA VEZ

Por Pepe de Rocaforte

            Uns días antes destas últimas festas un amigo comentoume que andaba a voltas coa idea do guión para unha longametraxe sobre Man de Camelle e pedíame as informacións que eu lle puidese aportar sobre a súa vida. Explicábame que tal como o imaxinaba, a forma máis axeitada para desenvolver a historia parecíalle a dunha película de debuxos animados, onde da man do relato da vida dese home en Camelle trataría de abordar unha “historia” da Alemaña onde Man vivira antes de recalar na Costa da Morte.

            Finalmente comentoume que, ó menos polo de agora, para el rematara o asunto porque a produtora para a que traballa opinou que a idea de facer debuxos animados non lles semellaba facedeira, por careceren de experiencia nese campo.

            Entre tanto andei dándolle voltas ós papeis e gravacións de audio que conservo (por certo en bastante mal estado a estas alturas) relacionadas con Man e entre outras pequenas cousas de escasa valía (pola miña culpa como investigador, enténdase) encontreime cun parágrafo onde o home me falaba da súa obra. Pareceume tan fermoso que non me resisto a reproducilo.

Dicíame Man: "Eu son como un camelo. Un camelo que leva sobre o lombo un tapiz delicado, fermosísimo. Outros camelos levan leña enriba das súas xorobas, fardos de mercancías, transportan homes. Eu levo enriba ese tapiz, unha obra de arte que pode resultar atractiva ou non. Pero o tapiz non son eu, eu só son o camelo que o transporta mentres vai tripando cos seus pes a area ardente do deserto..."

            E aquí vénme á cabeza a opinión doutro amigo, segundo quen a historia de Man a partir da súa chegada a Camelle non ten maior interese. En todo caso, para el, o único interesante sería afondar na súa vida na Alemaña e nos outros países por onde andou antes de vir dar aquí.

Non son do mesmo parecer, pero gustaríame coñecer algunha outra opinión ó respecto.

Santa Liberata de Baiona.

                                                                                      Triptico do Bosch

Nestes chanzos que nos levan dos fastos ós festexos, non quería esquecer a unha santa galega nacida en Baiona, a quen os haxiógrafos lle poñen data de nacemento no ano 119, cando o resto dos galegos aínda adorábamos a Lug, Navia e outros polo estilo. Pero tan milagrosa é a súa figura, que ata para nacer se fixo acompañar de outras oito irmás xemelgas, todas dun parto, cando o pai, gobernador de Galaecia e Lusitania, andaba de inspección por outras terras. De maneira que a nai, adoecida de tanto parir, temendo que o esposo ó volver desconfiase da súa fidelidade, entregoullas a unha das criadas para que se desfixese delas arroxándoas ó Miño.

Había que ter corazón de ferro para facer tal atrocidade, e como pasou noutros casos na historia e na mitoloxía, as cativas fóronlle entregadas a un pastor que as criou na fe cristiá e o mesmísimo santo Ovidio, bispo de Braga, as bautizou e adoutrinou en secreto.

             Santa Liberata en Baiona

Como queira que fose, a persecución de Adriano chegou a Galiza e o pai das cativas, tivo que oficiar de xuíz, e como tal descubriu a súa paternidade. E se por un lado non podía soportar o suposto engano da esposa, polo outro non ía permitir que as cativas se metesen nunha seta como aquela que pregoaba consignas contra o poder establecido que el representaba. Mandou pois que a prendesen e metesen nunha cadea para reflexionar, pero fuxiron.

Liberata, refuxiada en Castelo Branco, axiña foi apresada e condenada por rebelde e insubmisa a morrer crucificada un once de xaneiro do ano 139.

Sen embargo, dado que os seus restos foron trasladados a Baiona o 20 de Xullo do 1515, en tal data fanlle festa na súa vila natal.