Asi son as cadeas e así os prisioneiros

                         

A Mariscala

 

Non podemos intuír polo tamaño das cadeas que clase de persoa era o prisioneiro. Iso de que canto máis grande e gorda sexa máis perigoso era o preso non sempre se cumpriu, e se non fixádevos no tamaño da usada para prender a san Pedro, que se conserva na igrexa romana de san Pedro ad Vincula e da usada para amarrar a Pardo de Cela, chamada "A Mariscala", que se conserva no museo provincial de Lugo, pois á vista das mesmas temos que concluír que san Pedro para o Imperio romano era infinitamente menos perigoso que o Mariscal Pardo de Cela para o bispo de Mondoñedo.

 

Cadeas de san Pedro

                                  Aínda a maiores, se temos en conta que no acto da morte san Pedro só se distingue por ser crucificado cabeza abaixo, e o Mariscal porque a súa cabeza, unha vez cortada, choutou tres veces diante da catedral dicindo en cada chouto “Credo, credo, credo”, tamén podemos supoñer que o galego estaba máis de man coa divindade que o mesmo san Pedro,  ou que foi máis inxustamente axusticiado.

                           Claro que por outro lado, mentres que a san Pedro foron un anxos a liberalo (a cadea non era tan gorda), ó Mariscal prendérono porque había un traidor na súa casa da Frouxeira.

                       En fin, que non ten nada que ver unha historia coa outra, pero por aquilo de comparar as cadeas e ver a onde viñemos dar, parece que se corresponde que o cristianismo triunfase en Roma e que caese a noite sobre a xente da Frouxeira.

Un confesionario portátil

         

Non, non é unha escumadeira, senón un confesionario portátil.

      Xa sei que nas películas, cando un confesor visita a un enfermo pon a súa estola e sen máis senta a carón do  arrepentido a escoitar os seus pecados cara a cara, pero non era así como se facía. Seguindo o ritual que manda a Igrexa, o cura non pode ter contacto coas mulleres cando confesan, por iso a muller confesa pola xaneliña protexida cunha celosía que hai en todos os confesionarios, mentres que o home confesa de fronte.

             Pero, cando había de confesar a unha muller doente, fóra da igrexa, o confesor levaba consigo este curioso aparello que mantiña a distancia. Só para confesar.