Debe ser a
primeira vez que un wasap provoca un toque de queda, esa medida excepcional que
se dita como precaución pero que no fondo encerra todos os sentimentos de medo
imaxinables, tanto por parte de quen o impón como de quen o sufre. Así pois,
coidado cos wasaps, parecen cousa simple e amable pero cárgaos e manéxaos o
demo. Veñen sendo como unha bomba que ninguén sabe onde nin cando vai explotar,
que tanto pode causar a desaparición en corpo e alma dun ministro como a caída,
derrube e asolamento das máis altas estruturas do Estado. Eu mesmo acabo de darme
de baixo dun grupo que me ameazaba con todo tipo de desgracias familiares e
persoais se non asinaba certo manifesto ou se non expandía entre os meus contactos
a súa apocalíptica mensaxe en menos de media hora.
Certamente,
contra o bombardeo provocado pola rede, cando esta se converte en pretensiosa
arma de argalladura masiva, só funciona un bo escudo mental que che axude a
discernir entre o conveniente e o inconveniente. Agora tamén sei que por orde
ministerial, nas próximas eleccións dispararan, a destra e sinistra, vía redes
sociais os seus mísiles teledirixidos todos os candidatos, directamente á parte
máis sensible de cada un de nós, sen respectar a meditada reflexión que polo
xeral dura máis dunha simple véspera electoral.
O malo dos
Wasaps é facerlle caso sen medir as retorcidas intencións de quen os manda sen ponderación,
sen aprender antes a usar o botón de erased
que vén incluído de fábrica en todos os aparellos. Mais este é o modernismo do que ninguén quere prescindir, o que
todos levamos no peto como pistola ó cinto para mofarnos e ridiculizar sen
medir as consecuencias. Imaxinade que no Senado se prohibise o seu uso acusándoo
de albergar o nubeiro da discordia e se obrigase por lei a exorcizar a rede
social de cada un para evitarlle ós perversos trasnos, verdadeiros delincuentes
ó amparo da nocturnidade electromagnética, a facilidade para teclear, propoñer ou
vangloriarse dos máis profundos e incontrolados actos vandálicos a golpe de
matapiollos, incluso para propagar con prepotencia as sabidas verdades que
todos coñecemos pero non nos gusta oír, de se un xuíz está comprado ou unha
votación amañada. O malo das redes é que invitan á espontaneidade e esquivan a
reflexión. Dicíanos un profesor de ética que se antes de dicir algo o
pensásemos durante un par de segundos, moitas veces ficaríamos calados.
Tanto sería
de agradecer un antivirus contra eses malignos seres expertos en tentar á
humanidade para que cometa todas as rarezas e conductas negativas imaxinables, ou
para que amosen o orgullo, a presunción e ata o falso testemuño. En fin, que as
redes non son as culpables do mal uso que delas se faga e nada se vai gañar con
impoñer o silencio dun toque de queda. O becho segue aí, sempre ó asexo e co
dedo disposto.
